Η ΕΚΛΟΓΗ

                                                                 

 Μάης για τα καλά. Οι αχτίνες του ήλιου τα πρωινά πέφτουν ακάθεκτες πάνω στο πρόσωπό σου, και σε καίνε ξεγυμνώνοντας τις σκέψεις σου.
Μια μικρή ξανθούλα, αγκαλιά στον πατέρα της, στη στάση του λεωφορείου στο Περιστέρι, του τσιμπάει τα μάγουλα, τον φιλάει διάσπαρτα στο πρόσωπο, ρίχνοντας του παιδιάστικα χαστούκια, από εκείνα που δεν σε πονάνε διόλου, μόνο σε κάνουν να ζηλεύεις που δεν έχεις ακόμη εγγόνι...
Ο τρόπος που θλίβομαι στις στάσεις της πόλης μου είναι πάντα ζυμωμένος με ήλιο και αισιοδοξία.
Εχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, που σπίτι μου ή στο γραφείο ή στο μαγαζί κρυβόμουνα, πιστεύοντας, πως άνθρωποι σαν και εμένα ή και εσάς, δεν κινδυνεύουμε, μιας και είμαστε μαθημένοι στη σκληρή και τίμια δουλειά και εκτιμάμε τα απλά πολύτιμα καθημερινά πράγματα της ζωής.
Την υγεία, την αγάπη, τη χαρά, την οικογένεια, την κοινωνία, τα δημόσια αγαθά, το νερό ,τις ελεύθερες παραλίες, τη φύση, την προκοπή και τη δημιουργία, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα μας.
Το 2008 που η κρίση η οικονομική, του καπιταλισμού η μεγάλη κατάρρευση, ξεκίνησε στην Αμερική, αν μου λέγανε θα γεράσεις, το ήξερα. Αν μου λέγανε, θα γεμίσεις ρυτίδες ,το ήξερα. Μα αν μου λέγανε, πάλι φτωχή θα γενείς, δεν θα τους πίστευα.
Εκανα ΛΑΘΟΣ, το παραδέχομαι. Υπήρξα αμελής, αφελής και μπόσικη, αναθέτοντας με κάθε εκλογή με τη ψήφο μου τη ζωή μου στους άλλους.
ΑΥΤΟ ΤΕΛΟΣ. Πάντα κάτι μέσα μου με την απλή λογική μου προμηνούσε, πως με την απλή ανάθεση κινδυνεύω, πως όλοι κινδυνεύουμε.
Με στεναχωρεί βαθιά, που αν και σκεπτόμενο άτομο, δεν ερμήνευσα σωστά τα μηνύματα, τα λογικά συμπεράσματα. Κι εγώ κι όλοι εσείς.
Ομως αυτά ΤΕΛΟΣ. Η ανάθεση της ζωής μας σε άλλους ,που δεν θα ελέγχουμε με τρόπους δημοκρατικούς.
Θα σταματήσω να μιλάω, να συμμετέχω, να αντιδρώ, να διεκδικώ, να σκέφτομαι, μόνο άμα πάψω να αναπνέω...
Ετσι αυτή τη φορά Η ΕΚΛΟΓΗ γίνεται πρώτα για να προστατέψω εμένα, τη ζωή και το μέλλον των παιδιών μας.
Πάντα κρατιόμουν στην άκρη πιστεύοντας, πως η ταπεινοφροσύνη είναι η ύψιστη αρετή.
Το να σου ξεσκίζουν τη ζωή, όμως, και μάλιστα από δόλο, είναι το υπέρτατο αδίκημα και απαιτώ να τιμωρηθούν όλοι οι ένοχοι.
Δεν ξέρω, αν αυτά ,που γράφω μπορούν να σας αγγίξουν, αλλά το εύχομαι και ήθελα να είμαι ξεκάθαρη απέναντι σας.
Δεν θε υποχωρήσω ποτέ ξανά.
Απλώνω το χέρι και κάνω την εκλογή:
ΤΡΕΙΣ ΚΑΛΠΕΣ ΜΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗ. ΑΝΑΤΡΟΠΗ!
ΒΙΒΗ ΓΕΩΡΓΑΚΑ