Σήμερα είναι η ημέρα η αφιερωμένη στο γέλιο. Σκίζω το άρθρο ,που είχα από προχτές ετοιμάσει για τις δημοτικές εκλογές και το πετάω στα σκουπίδια. Δεν έχω καμία όρεξη για γέλιο ούτε καν για μειδίαμα.
Βλέποντας τον εμφύλιο πόλεμο να έχει ξεκινήσει άγρια και με θύματα στην Ουκρανία, καταλαβαίνω ξανά πως η επικαιρότητα αλλάζει από μέρα σε μέρα κι από λεπτό σε λεπτό,ενώ το σημαντικότερο παίρνει τη θέση του σημαντικού...
Αραγε ο λαός σε κάθε χώρα είναι ένας ή πολλοί; Οι Ελληνες είμαστε όλοι ίδιοι Ελληνες, οι Ουκρανοί ανήκουν όλοι στο λαό της Ουκρανίας και οι Σύριοι στο λαό της Συρίας: Ποια είναι τα ιστορικά ή τα αντικειμενικά χαρακτηριστικά, που ορίζουν τον πολίτη, τον κάτοικο μιας χώρας, σαν λαό;
Δεν είμαι ειδική και δυσκολεύομαι με όλα αυτά τα φονικά , παντού γύρω μας, να απαντήσω. Ούτε και η θεωρία της παγκόσμιας πάλης των τάξεων με βοηθάει να απαντήσω χωρίς οικονομικες δεσμεύσεις εργασίας (ή και ανεργίας) στο ερώτημα τι είναι λαός μιας χώρας και αν είναι ένας ή πολλοί.
Πότε δεν θα αποδεχτώ φόνους και εκτελέσεις αθώων, αμάχων και λόγω σκοπιμοτήτων, αλλά ούτε θα μπω στο μίξερ κανενός για να ομογενοποιηθώ σε ένα "χυλό" ελληνικού λαού, κατευθυνόμενο από άγνωστα κέντρα, σκοπούς και συμφέροντα.
Ολοι εμείς, πολίτες και άνθρωποι μιας χώρας, υποβιβαζόμαστε, καθημερινά μες την κρίση,βίαια σε φτηνούς κομπάρσους, σε χαμόγελα και γιορτές αλλωνών και μόνο στις λύπες αποκτάμε για το θρήνο τα λαϊκά μας δικαιώματα. Η ιστορία, σαν τη μόδα κι αυτή, τείνει να ανακυκλώνεται, φέρνοντας στην επιφάνεια , πάλι και πάλι, βρώμα, ψευτιά, προδοσία , αρπακτικά,μυστικούς σχεδιασμούς, συμφέροντα "ξένα" και θυσίες ανθρώπων , που κάποιοι τους χτυπούν στο κεφάλι, αν και είναι ήδη τραυματισμένοι!
Φρίκη, Ντροπή και προβληματισμός για την πορεία του κόσμου και την ασυνειδησία των κέντρων , που τοποθετούν τα συμφέροντά τους και τα κέρδη τους, πάνω από την ανθρώπινη ζωή.
Πώς τελικά ένας άνθρωπος, ,που θεωρητικά γεννιέται στον 21ο αιώνα ελεύθερος καταντάει τόσο εύκολα ένα αναλώσιμο πιόνι σε μια άγνωστη σκακιέρα και πώς τα κράτη ,που συνταγματικά έχουν δεσμευτεί να προστατεύουν τους λαούς τους οδηγούνται με λυσσαλέο κι εμετικό τρόπο στην αλληλοεξόντωση και τoν αφανισμό;
Ρώτησαν κάποτε μία φίρμα τραγουδίστρια της Γαλλίας, που οφείλεται η μεγάλη της επιτυχία κι εκείνη σε μία σπάνια κρίση ειλικρίνειας απάντησε:
ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΩΝΗ, ΠΟΥΛΑΩ ΣΚΕΡΤΣΑ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΧΤΥΠΗΤΗ.
Εχω σιχαθεί χρόνια τώρα να καθορίζουν τη ζωή μου άχρηστοι, άσχετοι, ύποπτοι και πιόνια σε ξένες σκακιέρες. ΑΡΚΕΤΑ!
Οι εκλογές πλησιάζουν και ίσως το χαμένο μου γέλιο να βγει μέσα από την κάλπη.Τουλάχιστον το εύχομαι!
ΒΙΒΗ ΓΕΩΡΓΑΚΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου