Πάει και η βραδιά ποίησης της Δευτέρας, 4 Μαίου 2015. Ολα τα ωραία τελειώνουν γρήγορα και τα τριάντα ποιήματα μου πήγαν πάλι να κοιμηθούν στο ντουλάπι με όλα τα υπόλοιπα. Οι φίλοι μου όχι μόνο με τίμησαν με την παρουσία τους, αλλά με συγκίνησαν με τις τόσο προσωπικές τους απαγγελίες, που επιβεβαίωσαν την άποψη μου ότι μεγαλύτερη σημασία έχει η συμμετοχή, η χαρά και οι αναμνήσεις, όσων έχουμε ζήσει ή όσων ευχόμαστε κάποτε να ζήσουμε, από τα ανύπαρκτα συνήθως κέρδη των ποιητικών συλλογών...Πάει και η επέτειος γάμου μου την Τρίτη, που κύλησε, όπως και οι προηγούμενες με απλές ευχές και αναπόληση της πρώτης επετείου. Θυμήθηκα τον τότε αντιδήμαρχο Περιστερίου,κο Νικολόπουλο, που γούρλωσε τα μάτια, όταν του είχα δηλώσει, πως δεν επρόκειτο να παντρευτώ ημέρα Τετάρτη,γιατί δεν ήμουν καταζητούμενη, αλλά Σάββατο και δεν μου αρκούσε ένα δωματιάκι για το γάμο (στο παλιό τότε δημαρχείο), αλλά χρειαζόμουνα τη μεγάλη αίθουσα του δημοτικού συμβουλίου για τον γάμο μου, γιατί θα είχα πολλούς ,πολλούς καλεσμένους.Αλλες εποχές, αξέχαστες και πραγματικά ξεκαρδιστικές.
Πάει σχεδόν και η Τετάρτη. Την ώρα, που η κυβέρνηση βάζει και βγάζει "κόκκινες γραμμές" περιμένω να περάσει η ώρα μπας και "πέσουν" οι τιμές στη λαϊκή αγορά της γειτονιάς μας. Μπα , όμως, και οι μανάβηδες μας έχουν καταλάβει και καθυστερούν ώρες να ρίξουν τις τιμές. Ο γάβρος με τιμή 7,90 ευρώ το κιλό μάλλον θα μείνει να κρατήσει απόψε παρέα στον ψαροπώλη και τη γυναίκα του, συντροφιά με το σχεδόν ολόγιομο φεγγάρι. Προχθές είχαμε πανσέληνο βλέπετε και είτε τα ψάρια είναι ρομαντικά είτε οι ψαράδες, που κάθε πανσέληνο ανεβάζουν στα ύψη τις τιμές.
Θα μου πείτε τρώγονται τα ποιήματα; Ε! Οχι!Δυστυχώς δεν τρώγονται, ειδεμή θα βολευόμουνα και εγώ, αλλά σίγουρα κι εσείς.
Για τη δολοφονία του μικρού κοριτσιού από τον πατέρα του δεν θα γράψω τίποτα.Η φρίκη αυτή έχει μία δική της αδυσώπητη δύναμη,που δεν χρειάζεται κανένα σχολιασμό. Μονάχα θλίψη, αποτροπιασμό και απελπισία...
Για τα πολιτικά δεν θα γράψω τίποτα ακόμα, γιατί μόνο, που προσπαθώ να καταλάβω, πως πάει ο έντιμος συμβιβασμός ...ζαλίζομαι.
Ας είναι ,ες αύριον τα σπουδαία.
Θυμήθηκα και άλλη μια αστεία ανάμνηση και θα κλείσω με αυτή:
Πριν μερικά χρόνια στο θέατρο του δημαρχείου μας μία εκλεκτή παράσταση με θέμα τη μελοποιημένη ποίηση του Μπέρτολντ Μπρεχτ είχαμε και στο τέλος της ο τότε και νυν δήμαρχος μας έδινε τα συγχαρητήρια του. Εγώ του απήγγειλα τότε αυτό το στίχο:
Αδυναμίες
Εσύ δεν είχες καμία.
Εγώ είχα μία.
Αγαπούσα!
Εκείνος με κοίταξε με γουρλωμένα μάτια, μέχρι, που του διεκρίνησα. Ο ποιητής ο Μπέρτολντ Μπρεχτ το λέει και όχι εγώ!
Προχθές όμως ,μετά την ποιητική μου τη βραδιά το στίχο αυτό του διάσημου ποιητή, ξανά τον αναπόλησα, θες η χαρά, θες το φεγγάρι, θες η αγάπη των φίλων μου.
Αν ένα είναι σίγουρο είναι πως οι ποιητές λένε πάντα αλήθεια...
Αδυναμία είναι να αγαπάς. Αλλά, αν δεν αγαπήσεις, δεν θα αγαπηθείς κι εσύ ποτέ.Και τότε ποτέ δεν θα είσαι ευτυχισμένος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου