Στην Κηπούπολη η θέα είναι ανακατεμένη με ήλιο και σκόνη αφρικάνικη. Σε πολλά χωριά της Ελλάδας η βροχή και η λάσπη καταστρέφουν το βιος και τα σπίτια των ανθρώπων. Στη ζωή μας η θέα από το μπαλκόνι, όταν είσαι τυχερός και την έχεις , είναι πάντα ανακατεμένη με βούρκο , απορίες και ανεκπλήρωτα όνειρα.
Ο Αγγελος, ο αγαπημένος μου από χρόνια φίλος, μου φέρνει δώρο ένα μαύρο μαρκαδόρο, ο.7χιλ, για να γράφω και συγχρόνως να διορθώνω.Είναι άξιο απορίας, αλλά χαίρομαι τόσο με τα μικρά καθημερινά πράγματα, εκδηλώσεις αυθόρμητης ανιδιοτελούς φιλίας και ανθρώπινης εκδήλωσης αγάπης και έγνοιας. Από την εποχή του ΜΙΝΙΟΝ η αγαπημένη μου στιγμή ηρεμίας ήταν το τμήμα χαρτικών και φυσικά τα βιβλιοπωλεία! Τώρα κανένα φτηνό βιβλίο μονάχα και κανένα στυλό ,που δεν σβήνει τα λάθη τα δικά μας, κυρίως των άλλων, αλλά απλά τα υπογραμμίζει...
Η Βούλα, αλλά και όλη η γειτονιά , είναι ξετρελαμένη με το Γιάνη το Βαρουφάκη ,τον υπουργό Οικονομικών μας και τον Αλέξη Τσίπρα,τον πρωθυπουργό της χώρας. Ο Κώστας λέει με συγκίνηση:
- Πρώτη φορά αισθάνθηκα υπερήφανος και αξιοπρεπής μετά από τόσο χρόνια. Ο,τι κι αν γίνει εμείς είμαστε στο πλευρό της νέας κυβέρνησης...
Στο Σύνταγμα ο κόσμος χθες το βράδυ πολύς. Με ένα κοινό στόχο. Να φωνάξει μόνο με την παρουσία του ότι είναι αλληλέγγυος στη νέα κυβέρνηση. Οτι η ελπίδα, που κέρδισε με το αποτέλεσμα των εκλογών είναι δική του και αδιαπραγμάτευτη!
Παντού σε όλα τα ισχυρά κράτη προβάλλουν δηλώσεις για την Ελλάδα Μεγάλοι και Μικροί Αυτοκράτορες. Δηλώσεις δήθεν συμπαράστασης ,που καταλήγουν σε ένα θλιβερό μειδίαμα άτεχνης Τζοκόντας, που τελικά κανείς δεν θα μπορούσα να βρει επάνω της ένα σημάδι αξίας ,αν όχι καλλιτεχνικής, τουλάχιστον πολιτικής.
Ποιον αυτοκράτορα να πρωτοαναλύσεις και να μη σου πιαστεί ο σβέρκος από το στραμπούληγμα ,γυρνώντας από δύση σε ανατολή, πάνω -κάτω, δεξιά και πάλι δεξιά, μέχρις τελικής σου αναγούλας.
Είναι κάποιοι, που ελπίζουν στη βοήθεια των φίλων, των εταίρων, των άλλων για να αναπνεύσουμε, σαν λαός και κράτος ,και να επιβιώσουμε.
Εγώ τους φίλους μου τους ξέρω. Είναι οι ίδιοι χρόνια και χρόνια και γαλουχηθήκαμε όχι με υποκλίσεις, δηλώσεις άνευ ουσίας και αναλύσεις, μόνο για τα μίντια και τους φωτογράφους. Είναι εδώ στη γειτονιά, στην πόλη μου, στη χώρα μου, κάτι φίλοι και συγγενείς στο εξωτερικό, κυρίως Ελληνες, αλλά και ξένοι άνθρωποι, που πραγματικά αγαπούν και πασχίζουν γι τη χώρα μας. Βάλτε μέσα και τους PODEMOS και κλείσαμε.
Τελικά τι νομίζεις, πως θέλει ο φτωχός άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος.
Αυτοκράτορα: ΟΧΙ, βέβαια. Αξιοπρέπεια, ψωμί, δουλειά, ελπίδα, όνειρα και καλούς φίλους. Και μέλλον φυσικά. Αντε και συνεχίζουμε...
ΒΙΒΗ ΓΕΩΡΓΑΚΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου