Το φιάσκο Ομπάμα έβγαλε... νικήτρια τη Χίλαρι

Οι αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές της 4ης Νοεμβρίου θα μείνουν στην ιστορία ως η «νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου» για το δημοκρατικό κόμμα: έχασε τον έλεγχο της Γερουσίας (οι Ρεπουμπλικάνοι ήθελαν έξι έδρες για να πάρουν την πλειοψηφία και κέρδισαν έξι), είδε τη διαφορά εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων να αυξάνει κατά 11 -η μεγαλύτερη διαφορά από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου- έχασε κυβερνήτες σε Πολιτείες σημαντικές για τη μάχη των μαχών -τις προεδρικές εκλογές- όπως το Ουισκόνσιν, η Αϊόβα και η Φλόριντα, αλλά και σε Πολιτείες προπύργιό τους, όπως η Μασαχουσέτη και το Μέριλαντ.

Η οικογένεια αναμένεται να είναι ένα από τα μεγαλύτερα στηρίγματα της Χίλαρι στον δρόμο για τον Λευκό Οίκο.

Απ' αυτή τη... σφαγή, ωστόσο, προκύπτει κι ένας νικητής. Η Χίλαρι Κλίντον. Καθώς οι ενδιάμεσες εκλογές σηματοδοτούν στην ουσία την έναρξη της προεκλογικής περιόδου για τις προεδρικές εκλογές του 2016, το όνομα της πρώην γερουσιαστού Νέας Υόρκης και πρώην υπουργού Εξωτερικών ηχεί πολύ δυνατά στην κούρσα για τον Λευκό Οίκο και το χρίσμα των Δημοκρατικών.
Στη διάρκεια αυτής της προεκλογικής περιόδου την οποία ο πολιτικός αναλυτής Νορμ Ορνστάιν χαρακτηρίζει ως την «πρόβα τζενεράλε» της προεκλογικής περιόδου για το 2016, η Χίλαρι Κλίντον εμφανίστηκε σε 45 προεκλογικές συγκεντρώσεις κι, όπου πήγε, όσο κι αν προσπάθησε να μην επισκιάσει τον/την υποψήφιο, ήταν τελικά το επίκεντρο του ενδιαφέροντος.
Η αλήθεια βέβαια είναι ότι από τους 25 υποψηφίους (γερουσιαστές, βουλευτές και κυβερνήτες) που στήριξε, οι 12 δεν εκλέχτηκαν, κάνοντας τους αντιπάλους της να πανηγυρίζουν.

O Μάρκο Ρούμπιο αποτελεί τον πλέον κατάλληλο για να πάρει τους ισπανόφωνους με το μέρος των Ρεπουμπλικάνων.

Τρανό παράδειγμα ο γερουσιαστής του Κεντάκι, Ραντ Πολ, που προβάλλεται ως πιθανός υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων για το χρίσμα κι ο οποίος δήλωσε πως οι «εκλογές δεν ήταν μία αποκήρυξη των πολιτικών Ομπάμα, αλλά και αποκήρυξη της Κλίντον».
Δυναμικό προφίλ
Ωστόσο, «διαβάζοντας» κανείς καλύτερα την καμπάνια, όπως θα πράξουν και οι σύμβουλοί της, θα διαπιστώσει πως όσο περνούσαν οι μήνες, η Κλίντον γινόταν καλύτερη: πιο μαχητική, πιο δυναμική και ταυτόχρονα οικεία και προσιτή ιδίως στις γυναίκες και, όπου εμφανίστηκε έτσι, οι «προστατευόμενοί» της κέρδισαν τελικά.

Ο Αφροαμερικανός νευροχειρουργός Μπεν Κάρσον και ο 51χρονος γερουσιαστής Ραντ Πολ εμφανίζονται ως εκπρόσωποι μιας τάσης απαγκίστρωσης των Ρεπουμπλικάνων από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος.

Αλλωστε, όλες οι δημοσκοπήσεις τη δείχνουν να προπορεύεται, όποιον κι αν έχει αντίπαλο, με ποσοστά που αγγίζουν το 50%. Για παράδειγμα, αν αντίπαλός της ήταν ο Πολ, θα εξασφάλιζε 49,4% έναντι 40,9% του Πολ.
Το άλλο σημαντικό πλεονέκτημα που απέκτησε απ' αυτή την αναμέτρηση είναι ότι τώρα δεν έχει να αντιμετωπίσει σοβαρές προκλήσεις από την πιο προοδευτική πτέρυγα του κόμματος, κύριος εκπρόσωπος της οποίας θεωρείται ο αποχωρών κυβερνήτης του Μέριλαντ, Μάρτιν Ο' Μάλεϊ.
Η ήττα ωστόσο του Δημοκρατικού υποψηφίου στην Πολιτεία για τη θέση του κυβερνήτη ψαλιδίζει πλέον σημαντικά τις όποιες πιθανότητες είχε ο Ο' Μάλεϊ να διεκδικήσει με αξιώσεις το χρίσμα.
Επιπλέον, η σαρωτική νίκη των Ρεπουμπλικάνων, που «έβαψε» κόκκινο το Κογκρέσο, δίνει στην Κλίντον ένα χρήσιμο «όπλο». Αντί να πρέπει να κρατήσει αποστάσεις από μια άκρως αντιδημοφιλή κυβέρνηση την οποία υπηρέτησε επί τέσσερα χρόνια, θα μπορεί να εκστρατεύσει εναντίον του παραδοσιακού εχθρού, που αναμένεται, παρά τις διαβεβαιώσεις για συνεργασία, να θελήσει να επιβάλει πλήρως την ατζέντα του με την οποία δεν συμφωνεί κι απαραιτήτως η πλειοψηφία των Αμερικανών. Κι αυτό γιατί παρότι τους ψήφισαν, εμφανίζονται απογοητευμένοι και κουρασμένοι από το πολιτικό κατεστημένο.
Τα exit polls κατέγραψαν αυτή την απογοήτευση με το 79% των ψηφοφόρων να αποδοκιμάζουν το «έργο» του Κογκρέσου, ενώ λιγότεροι από ένας στους τρεις δηλώνουν ικανοποιημένοι από την κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, αλλά κι από τους Ρεπουμπλικάνους στο Κογκρέσο.
Και καθώς οι Ρεπουμπλικάνοι θα έχουν να αντιμετωπίσουν και τις εσωτερικές τους διαιρέσεις, ιδιαίτερα με την ακροδεξιά πτέρυγα του Tea Party, η οποία δεν φαίνεται καθόλου διατεθειμένη να επιδείξει εποικοδομητικό πνεύμα συνεργασίας και πολιτικού συμβιβασμού με τους Δημοκρατικούς, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι οι Δημοκρατικοί και ιδίως η Κλίντον θα εκμεταλλευτούν το χάσμα προς όφελός τους.
Πίεση εκ των έσω
Αυτό που αντιμετωπίζει τώρα η Κλίντον είναι η πίεση που θα δεχτεί από το κόμμα. Οι Δημοκρατικοί, που θέλουν να αφήσουν πίσω τους όσο το δυνατόν γρηγορότερα την 4η Νοεμβρίου και να σώσουν ό,τι σώζεται, θα πιέσουν την Κλίντον, τη μοναδική σούπερ σταρ του κόμματος, να ξεκαθαρίσει τη θέση της.
Ωστόσο, δεν αναμένεται κάποια συγκεκριμένη απάντηση, τουλάχιστον ως τις 6 Δεκεμβρίου οπότε και θα διεξαχθεί ο δεύτερος γύρος στη Λουιζιάνα μεταξύ των γερουσιαστών Μαίρης Λαντριού, προσωπικής φίλης της Κλίντον, και του Μπιλ Κάσιντι (κανείς τους δεν συγκέντρωσε το 50%).
Πιο σίγουρη ημερομηνία για να δημιουργηθεί η επιτροπή αγώνα θα είναι οι πρώτοι μήνες του 2015, οι δωρητές ωστόσο (που στις αμερικάνικες εκλογές παίζουν τον κυριότερο ρόλο) ζητούν ήδη επίσημη ανακοίνωση.
Οι Ρεπουμπλικάνοι
Tea Party VS μειονοτήτων στον δρόμο για το χρίσμα
Οι Ρεπουμπλικάνοι μπορεί να μην έχουν συνέλθει ακόμα από το «μεθύσι» της νίκης, ωστόσο, η «επέλασή» τους στις ενδιάμεσες εκλογές δεν σημαίνει απαραίτητα ότι ο δρόμος προς τον Λευκό Οίκο είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.
Πρώτα απ' όλα, θα πρέπει να τιθασεύσουν τους υπερσυντηρητικούς του Tea Party με πρώτο και καλύτερο τον σκληροπυρηνικό Τεντ Κρουζ που απορρίπτει συμβιβασμούς με τον πρόεδρο και που θέλει να ανατρέψει όλα όσα έχει θεσπίσει ο Ομπάμα με πρώτο και κυριότερο το σύστημα υγείας, το περίφημο Obamacare. Ο Κρουζ, γερουσιαστής του Τέξας και το λαμπρότερο αστέρι του κινήματος, δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία του να διεκδικήσει το χρίσμα.
Aκραίες θέσεις
Ωστόσο καθώς τάσσεται με ενθουσιασμό κατά της παράνομης μετανάστευσης, κατά των ομοφυλοφίλων, κατά των αμβλώσεων και υπέρ των όπλων, «τρομάζει» ακόμα και τους Ρεπουμπλικάνους (τους μετριοπαθέστερους) και δεν φαίνεται να έχει μεγάλο κοινό σε εθνικό επίπεδο. Επίσης, στην πορεία προς τον Λευκό Οίκο, οι Ρεπουμπλικάνοι θα πρέπει να διευρύνουν την εκλογική τους βάση.
Η ευκολία με την οποία κρίθηκαν οι αμφίρροπες Πολιτείες δεν σημαίνει ότι οι Ρεπουμπλικάνοι έχουν καταφέρει να διεισδύσουν σε ομάδες όπως οι ισπανόφωνοι ή οι Αφροαμερικανοί και οι γυναίκες στον βαθμό που το έχουν καταφέρει οι Δημοκρατικοί. Απλώς σε αυτές τις εκλογές, απείχαν μαζικά αυτοί οι ψηφοφόροι, όπως εξάλλου γίνεται συνήθως σε όλες τις ενδιάμεσες εκλογές.
Είναι πιθανό σε αυτό το πλαίσιο να προκύψουν και υποψήφιοι που θα έχουν απήχηση μεταξύ αυτών ακριβώς των ομάδων. Ενας εξ αυτών θα μπορούσε να είναι ο διάσημος νευροχειρουργός παιδιών και ανερχόμενο αστέρι των δεξιών, ο Αφροαμερικανός Μπεν Κάρσον που φαίνεται να μπαίνει στην κούρσα, καθώς αυτό το Σαββατοκύριακο μεταδόθηκε 40λεπτο ντοκιμαντέρ για τη ζωή του με το οποίο «συστήνεται» στο αμερικανικό κοινό.
Εγινε ευρύτερα γνωστός στον πολιτικό στίβο (γιατί ως επιστήμονας έχει σπουδαίες περγαμηνές), όταν πέρσι στο Πρωινό Εθνικής Προσευχής (ετήσιο πολιτικό γκαλά που γίνεται στην Ουάσιγκτον την πρώτη Πέμπτη του Φεβρουαρίου), κι ενώπιον του Ομπάμα και του αντιπροέδρου Μπάιντεν, επέκρινε τον πρόεδρο για τις θέσεις του σχετικά με τη φορολογία και την υγειονομική περίθαλψη, ενώ έκτοτε έχει αναδειχθεί ως ένας από τους δριμύτερους επικριτές του Obamacare (το εθνικό σύστημα υγείας), ενώ τάσσεται υπέρ ενός ιδιωτικού συστήματος περίθαλψης.
Για το «φλερτ» με τους ισπανόφωνους, πιο κατάλληλος μοιάζει ο Μάρκο Ρούμπιο, γερουσιαστής της Φλόριντα και γιος Κουβανών μεταναστών. Μόλις κέρδισε τον αγώνα για τη Γερουσία, άρχισαν αμέσως να γίνονται άμεσες συγκρίσεις με τον Ομπάμα. Οπως και ο Αμερικανός πρόεδρος, έτσι και ο Ρούμπιο είναι νεαρός, με ρητορικές ικανότητες, προέρχεται από μια μειονότητα και έχει μόνο λίγα χρόνια εμπειρίας στη Γερουσία.
Ανοιγμα στους μετανάστες
Επιπροσθέτως, ήρθε στην Ουάσιγκτον αφότου υπηρέτησε στο νομοθετικό σώμα της Πολιτείας του -όπως και ο Ομπάμα- και επωφελήθηκε πολύ από έναν υψηλού προφίλ ρόλο ομιλητή σε συνέδριο του κόμματός του το 2012 - όπως έκανε αντίστοιχα και ο Ομπάμα το 2004. Κι επιπλέον, παρουσιάζεται φιλικός προς τους μετανάστες -«βλέπω τα καλά στοιχεία στη μετανάστευση. Βλέπω πόσο σημαντική είναι για το μέλλον μας», είχε δηλώσει πρόσφατα- χρήσιμο στοιχείο αν το συντηρητικό κόμμα επιχειρήσει όντως άνοιγμα σε ευρύτερες πληθυσμιακές ομάδες.
Ο Τζεμπ Μπους, από την άλλη, πρώην κυβερνήτης της Φλόριντα και μέλος της προεδρικής οικογένειας των Μπους, είναι εκλεκτός της αφρόκρεμας των Ρεπουμπλικάνων και θεωρείται ικανός αντίπαλος της Κλίντον κυρίως λόγω ονόματος.
Ο κυβερνήτης του Νιου Τζέρσεϊ από την άλλη, Κρις Κρίστι, «έλαμψε» σ' αυτές τις εκλογές, καθώς από τους 14 υποψηφίους που υποστήριξε, εκλέχτηκαν οι δέκα. Μετριοπαθής, έχει αποδείξει ότι μπορεί να συνεργάζεται με τους Δημοκρατικούς όταν χρειάζεται, θεωρείται πως θα μπορούσε να έχει απήχηση στους ανεξάρτητους ψηφοφόρους που παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Τέλος, ο Ραντ Πολ, ο 51χρονος γερουσιαστής του Κεντάκι, εμφανίζεται ως ο οραματιστής ενός «νέου ρεπουμπλικάνικου κόμματος», που θα ξεπεράσει τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, θα διευρύνει τη βάση του, και θα απαγκιστρωθεί από τις πολιτικές ακρότητες του Tea Party (του οποίου είναι ωστόσο υποστηρικτής). Βασική του επιδίωξη είναι να καταφέρει να προσεγγίσει πληθυσμιακές ομάδες κι όπως επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία «το ρεπουμπλικάνικο κόμμα πρέπει να σταματήσει να είναι το κόμμα των πλουσίων. Δεν είναι αυτή η Αμερική».
ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΚΑΤΣΑΡΟΥ
Ανάρτηση από το eunos