Μια απρογραμμάτιστη μικρή συνέντευξη με τον εκφωνητή του Πολυτεχνείου Δ. Παπαχρήστο

                                                                                                                                   

Συνέντευξη στη Ρούλα Τικοπούλου 

 Τον Δημήτρη Παπαχρήστο τον "Μήτσο" όπως τον φωνάζουν οι φίλοι του τον συνάντησα σε εκδήλωση της "Αριστερής κίνησης" Περιστερίου για το Πολυτεχνείο, όπου ήταν ο επίσημος ομιλητής. Αυθόρμητα και στο πόδι του ζήτησα να μου πεί δυό λόγια για το τι σημαίνει σήμερα το πολυτεχνείο, τι αντίκτυπο έχει στη νέα γεννιά, και αν είναι αισιόδοξος ο ίδιος για τη νεολαία και για το μέλλον αυτού του τόπου. 
Ο ίδιος είναι ευγενέστατος, χαμηλών τόνων, σεμνός, πιστός στις ιδέες του, τις οποίες έχει διαφυλάξει σαν πολύτιμο αγαθό,δίνοντάς μου να καταλάβω ότι οι ιδές αυτές και η στάση ζωής του μπαίνουν κάτω από την μύτη όλων αυτών που την έκαναν με ελαφρά ή ακόμη και με βαριά πηδηματάκια για οφίτσια, θέσεις, δόξα και χρήμα.

Δυτικός Λόγος: Πόσο νωπή είναι σήμερα η μνήμη του Πολυτεχνείου; 

-Θα έλεγα αρκετά νωπή, παρόλο που το σύστημα προβάλλει αυτούς που μαυρίζουν το Πολυτεχνείο. Χρειάζεται μια καλλιέργεια της μνήμης, να μην πέσουμε στη λήθη, να την προβάλλουμε ως όπλο με το οποίο θα αντιστεκόμαστε στη φθορά του χρόνου. 

Δυτικός Λόγος: Πιστεύεται ότι είναι ακόμα ζωντανό το κύταρρο της ιδέας του στην νέα γεννιά; 

-Νομίζω πως ναί! Αυτό το βλέπω στα μικρά παιδιά, στα σχολεία, στο δημοτικό ακόμα. Τα παιδιά φωνάζουν τη λέξη Πολυτεχνείο, και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είτε το φωνάζουν ως γεγονός είτς ως συμβολικότητα, αυτός αμέσως αποκτά νόημα και δείχνει ότι το πολυτεχνείο είναι ένα μεγάλο γεγονός που δεν σβήνει έτσι απλά. 

Δυτικός Λόγος: Το Πολυτεχνείο υπάρχει στο μυαλό της εξουσίας; 

-Υπάρχει με την έννοια να το κοντρολάρουμε, να το αφομοιώσουμε, να το πνίξουμε.  Κάνουν προσπάθειες να το σβήσουν χρόνια τώρα, αλλά δεν το καταφέρνουν. Το Πολυτεχνείο ανήκει σε αυτούς που συνεχίζουν να αγωνίζονται, να κρατούν αξιοπρεπή στάση ζωής χωρίς παζαρέματα και  δοσοληψίες.

Δυτικός λόγος: Τι γνώμη έχετε για τη νέα γεννιά, πολλοί λένε ότι ένα μεγάλο μέρος νεολαίας "κοιμάται" και ότι έχει παρκάρει τα όνειρά της με την συνοδεία ενός φραπέ; 

-Η νεολαία δεν κοιμάται, είναι μύθος όλο αυτό, το ίδιο έλεγαν και για μας, ότι είμασταν αραχτοί αδιάφοροι και τα σχετικά. Εμείς όμως μέσα από τις παρέες κυοφορήσαμε την εξέγερσή μας. Και αυτό διότι οι συνθήκες δημιούργησαν το κίνητρο της εξέγερσης. Όταν βλέπουν σήμερα οι νέοι άνθρωποι ότι δεν έχουν δουλειά, ελπίδα για το αύριο, όταν τους παρουσιάζεται μια χουντική δημοκρατία, τότε δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα χέρια.

Δυτικός Λόγος: Είστε αισιόδοξος;

-Ναι! μέσα από την βαθειά απαισιοδοξία που είναι διάχυτη στον κόσμο, εγώ είμαι βαθειά αισιόδοξος!


 Ο Μήτσος Παπαχρήστος γεννήθηκε στο χωριό Άγιος Γεώργιος της Ιστιαίας Ευβοίας στις 31 Ιανουαρίου 1950 όπου τελείωσε και το Γυμνάσιο το 1968. Φοίτησε στην Ανωτάτη Εμπορική όπου από την πρώτη στιγμή συμμετείχε στο φοιτητικό κίνημα και πήρε μέρος στους αγώνες ενάντια στη Δικτατορία. Ήταν ο εκφωνητής του «Σταθμού του Πολυτεχνείου» των «Ελεύθερων Αγωνιζόμενων Φοιτητών των Ελεύθερων Αγωνιζόμενων Ελλήνων».

  Έλεγε εκείνη την νύκτα «Είμαστε άοπλοι, είμαστε  άοπλοι» και με την μέχρι τώρα ζωή του το εξηγεί και λέει «Δεν έχουμε για όπλα τουφέκια και πιστόλια. Έχουμε τις ιδέες μας και την στάση ζωής μας. 

Ο αγώνας συνεχίζεται με τα όπλα που διαθέτει ο καθένας μας.»