ΨΑΧΝΟΝΤΑΣ ΤΗ ΝΙΑΡΑ..

                                                                             

         Γράφει η Βιβή Γεωργακά
Είναι αλήθεια. Οι γενιές αλλάζουν κάθε τόσο. Πάντα καλοπροαίρετα πίστευα, πως εγώ θα μπορούσα να τα πάω καλά με τις νέες γενιές, μιας και μέσα μου αισθάνομαι πάντα παιδί. Τελικά έκανα λάθος. Το παιδί, που νομίζω, πως μέσα μου κουβαλάω, δεν μοιάζει διόλου κι ούτε αναγνωρίζεται από τα παιδιά, τους έφηβους και τους νεολαίους του σήμερα. Αν με πειράζει, αυτό; Σίγουρα με πειράζει και με θλίβει, όμως δεν βλέπω τι μπορώ να κάνω για να διαχειριστώ την καθημερινότητα στο λεγόμενο "χάσμα των γενεών".
Θα μου πείτε εδώ ο ιός του Εμπολα ξεκληρίζει κόσμο, εδώ το ΔΝΤ έχει κατσικωθεί στη χώρα μας και δεν φεύγει με τίποτα, εδώ η φτώχεια μας γιγαντώνεται και μας πνίγει κι εγώ κάθομαι και σκοτίζομαι με τη δυσκολία μου να γίνω αποδεκτή από τα παιδιά μου; Κι όχι μόνο τα δικά μου, αλλά από όλες τις νέες γενιές, που πρέπει να βγάλουν την Ελλάδα από την κρίση και το μαρασμό;
Ενας Γάλλος οικονομολόγος πήρε Νόμπελ ,γιατί τόλμησε να αποδείξει με νούμερα ότι οι αγορές χωρίς ΕΛΕΓΧΟ γίνονται ανεξέλεγκτες, αδηφάγες και καταστροφικές για τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους, όπως εμείς.
Αυτή η ΖΩΗ -ΜΗ ΖΩΗ κι αυτή η ανάπτυξη -εικονική πραγματικότητα, που όλο συζητιέται στα χαρτιά, αλλά ποτέ δεν μπαίνει μπροστά στον πραγματικό κόσμο μου έχει σπάσει τα νεύρα. Είμαι κι εγώ στους φτωχούς Ελληνες, που αδυνατούν να τα φέρουν βόλτα. Ε, και λοιπόν; Ποιός νοιάζεται για εμένα και τους πολλούς ομοίους μου; Το ΔΝΤ; Η κα Μέρκελ; Η κα Λαγκάρντ; Οι αγορές; Η η δικοματική μας κυβέρνηση, που ανησυχεί μόνο για το πώς θα φτάσουν οι 155 βουλευτές τους 180 για να εκλέξει νέο Πρόεδρο της Δημοκρατίας;
Παντού ανοίγουν μόνο καφέ, καφενέδες, καφετέριες για να χαζολογάνε κάθε μέρα οι άνεργοι συνάνθρωποί μας, κυρίως οι νέοι .μας.
Μια κοινωνία ξεπεταγμένη μέσα στις φούσκες της ψεύτικης μικροαστικής ευτυχίας της κατανάλωσης και της ευμάρειας του κλωνοποιημένου δανεισμού των χρηματιστηρίων και των ανεξέλεγκτων χρηματοπιστωτικών φανς...
Η κόρη μου, η Δάφνη, ψάχνει ανήσυχη τη γάτα της ,τη ΝΙΑΡΑ. Τελικά τη βρίσκει να κλαίει μακριά από την αυλή σε ένα ξένο μπαλκόνι. Την παίρνει αγκαλιά και την πηγαίνει πίσω στο σπίτι.
Λοιπόν αυτή η γάτα είναι τυχερή. Και κλαίει με την ησυχία της, χωρίς να την παρεξηγούν και δεν χρειάζεται να αναλύσει το χάσμα των γενεών για να την αγκαλιάσουν και να τη φιλήσουν!