Ηταν απόγεμα νωρίς, στις 11/9/2001, που ύστερα από την προπόνηση παίδων στον ΑΤΡΟΜΗΤΟ, ο γιος μου, ο φίλος του ο Αλεξούλης κι εγώ σταθήκαμε στη στάση για το λεωφορείο της Κηπούπολης. Εκεί μας προφτάσαν τα μαντάτα για την επίθεση στους δίδυμους πύργους της Αμερικής.
Ακόμη θυμάμαι, σαν σήμερα, τα συναισθήματα, που μου δημιουργήθηκαν τότε , αλλά κι ύστερα από το οπτικό υλικό... Για πρώτη φορά η Αμερική είχε θρηνήσει χιλιάδες θύματα, μέσα στην ίδια της τη χώρα!
Γρήγορα κύλησαν τα χρόνια, ολόκληρα δέκα τρία, μα κάθε χρόνο, την ίδια ημέρα ξαναθυμάμαι τους σχεδόν τρεις χιλιάδες, που άδοξα χάσαν τη ζωή τους, στους δίδυμους πύργους της Αμερικής.
Πέρα από τις φιέστες και τα αφιερώματα έχω τις δικές μου αναπάντητες ερωτήσεις:
Πώς να αισθάνεται ,άραγε, η γυναίκα εκείνου, που αντίς για την ίδια , έκανε τηλέφωνο αποχαιρετισμού στην ερωμένη του;
Τα παιδιά, του πυροσβέστη, που έφυγε επάνω στο καθήκον, τον αναπλήρωσαν ποτέ με την υστεροφημία και τους πολλούς επαίνους;
Οι ιδιοκτήτες των καμμένων, για πόσα χρόνια να πλήρωναν ΕΝΦΙΑ ή μήπως αυτούς κάποτε τους απάλλαξαν ,γιατί η ιδιοκτησία τους καμία αξία δεν έχει πια, όπως το λέει σωστά κι εδώ η κυρία Σοφία Βούλτεψη;
Κι οι μυστικες υπηρεσίες, εκεί ή αλλού, ξέρανε για το χτύπημα το τρομοκρατικό κι αν ναι ,γιατί δεν κάνανε κάτι να το εμποδίσουν;
Βλέπω στη γειτονιά κάτι ΠΕΥΚΑ, ριζωμένα μπροστά σε πολυκατοικίες, να γέρνουν συνειδητά προς τη μεριά του δρόμου, για να εύρουν χώρο ελευθερίας και ανόδου.
Θα πέσει αυτός ο πεύκος κάτω ,αναρρωτιέμαι, ή μόνο, αν επίθεση τρομοκρατική κι απρόσμενη του κάνεις, κάτω θα τονε ρίξεις;
Κι ύστερα τους φοίνικες μετρώ, που το κόκκινο σκαθάρι, ύπουλα δολοφόνησε.
-Γιατί μερικοί γλιτώσανε;ρωτάω έναν αυτοσχέδιο κηπουρό , δείχνοντάς του κάτι υψηλούς φοίνικες,Μήπως ήταν πολύ υψηλά για το σκαθάρι;
-Οχι γι αυτό, απαντάει. Μόνο ήταν ανθεκτικοί και σκληροτράχηλοι. Κι έτσι το σκαθάρι να τους "τρυπήσει" και να "τρυπώσει" μέσα τους, να τους καταφάει, δεν μπορεί. Κι έτσι αυτοί ,οι λιγότεροι, τα κατάφεραν να επιβιώσουν.
Γιατί η Ελλάδα αποχή στον ΟΗΕ ψήφισε στο θέμα του δημόσιου χρέους της Αργεντινής, Μήπως, γιατί ζηλεύει τους σκληροτράχηλους κι ανθεκτικούς ; Δεν ξέρω.
Μα αν θέλετε τη γνώμη μου πρέπει επειγόντως να γενούμε όλοι οι Ελληνες ανθεκτικοί και σκληροτάχηλοι, αν θέλουμε να σωθούμε.
Αν σκέτα πεύκα της γειτονιάς επιλέξουμε να μείνουμε, τότε ο παιδικός ο γλωσσοδέτης της επικεφαλίδας του άρθρου αυτού, είναι κατάλληλος για την προμετωπίδα, όχι τους τάφου της Αμφίπολης, μα του ανύπαρκτου μέλλοντός μας.
ΒΙΒΗ ΓΕΩΡΓΑΚΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου