Η ομιλία του Κ. Παπλωματά στο συνέδριο της ΔΟΕ

                                                                                  

  Όλο το θεσμικό πλαίσιο για την αξιολόγηση δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες, δίνει αποστομωτική απάντηση σε όλους εκείνους που σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο μιλούσαν για καλή και κακή, εσωτερική και εξωτερική, τιμωρητική και μη τιμωρητική... αξιολόγηση. Μία είναι η αξιολόγηση στην ταξική κοινωνία που ζούμε. Είναι εργαλείο στα χέρια του αστικού κράτους για να περάσουν οι αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση που:

·         Σπάνε τον ενιαίο χαρακτήρα της εκπαίδευσης και διαφοροποιούν ταξικά το περιεχόμενό της.

·         Οργανώνουν και στελεχώνουν το σχολείο ως διοικητική μονάδα που διαμορφώνει εκπαιδευτικό πρόγραμμα, αναζητάει πόρους και αξιολογείται από την αγορά. Μεταφέρουν το κόστος και την ευθύνη της μόρφωσης στις πλάτες της οικογένειας.

·         Ξεδιαλέγουν και διαχωρίζουν τα παιδιά των εργατικών λαϊκών οικογενειών από νωρίς, τα στέλνουν μέσω της ψευτοκατάρτισης στην εκμετάλλευση. Αυξάνουν τον αριθμό εκείνων που οδηγούνται στην εγκατάλειψη του σχολείου.

·         Ανατρέπουν τις εργασιακές σχέσεις και των εκπαιδευτικών, τσακίζουν συθέμελα πτυχίο και σπουδές.

Όλα τα παραπάνω, όπως και η αξιολόγηση αποτελούν κατεύθυνση της Ε.Ε., του ΟΟΣΑ, των επιχειρηματικών ομίλων. Δεν είναι προϊόν των μνημονίων και γι’ αυτό έχει υλοποιηθεί και σε άλλα καπιταλιστικά κράτη, ανεξάρτητα από χρέος, δανειακές συμβάσεις, κτλ.

Σήμερα, σε συνθήκες κρίσης, οι παραπάνω αλλαγές επιταχύνονται. Εντάσσονται στις συνολικές αλλαγές που έχουμε στο Δημόσιο Τομέα, για ένα κράτος πιο επιτελικό, πιο αυταρχικό, πιο ικανό να στηρίζει την κερδοφορία των μονοπωλίων.

Καλός δάσκαλος θα είναι αυτός που θα προωθεί τα κριτήρια του νέου σχολείου (επιχειρηματικότητα, σύνδεση του σχολείου με την τοπική κοινωνία, βλέπε δήμους επιχειρήσεις, θα εξασφαλίζει πόρους δηλ. χορηγούς, θα διδάσκει φτηνές ληξιπρόθεσμες καταρτίσεις κλπ.)

Πιο συγκεκριμένα:

1.      Θα οδηγήσει χιλιάδες εκπαιδευτικούς σε οικονομική εξαθλίωση, στασιμότητα και απόλυση. 

2.       Είναι εξονυχιστική και εξοντωτική γιατί αφορά κάθε πλευρά τόσο της εκπαιδευτικής όσο και της υπηρεσιακής σχέσης του εκπαιδευτικού. Είναι πολύ εύκολο σε 5 κατηγορίες και 15 κριτήρια, με αρκετές παραμέτρους το καθένα, να βρεθούν δύο ψεγάδια σε κάθε κατηγορία για να κριθεί ο εκπαιδευτικός ελλιπής.

3.      Θέλουν τον ίδιο τον εκπαιδευτικό να γίνει συνένοχος στο έγκλημα, γι' αυτό καλείται υποχρεωτικά να αυτααξιολογηθεί και, αν θέλει, να καταθέσει και φάκελο, καθώς και να αξιολογήσει τη σχολική μονάδα. Για τη στάση του σ' αυτούς τους τομείς θα αξιολογηθεί!

 Δηλώνουμε την αντίθεσή μας στην απόφαση του Υπουργείου Παιδείας, να επιβάλλει σε όλα τα σχολεία, τον αντιδραστικό θεσμό της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας και να προχωρήσει στην ατομική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού.

Θεωρούμε ότι, με την αξιολόγηση και με τις σημερινές συνθήκες, της καπιταλιστικής κρίσης και της αποδόμησης και διαφοροποίησης του δημόσιου σχολείου, επιχειρείται να αθωωθούν οι κυβερνητικές ευθύνες για τις αντιεκπαιδευτικές πολιτικές αφού η αξιολόγηση επιχειρεί να μεταφέρει τα ταξικά αποτελέσματα της πολιτικής της Ε.Ε.-επιχειρήσεων-κυβέρνησης στο μαθητή, στον εκπαιδευτικό, στο γονιό, στη σχολική μονάδα.

Ζούμε σε μια εποχή που πλήττονται τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών και υποβαθμίζεται – απαξιώνεται ο εκπαιδευτικός κι ο παιδαγωγικός του ρόλος, όπως εκφράζεται από:

·         Τη μορφωτική υποβάθμιση και τη συνεχή αύξηση της μαθητικής διαρροής

·         Την οικονομική του εξαθλίωση και την επιστημονική υποβάθμιση.

·         Την πολιτική της υποχρηματοδότησης των σχολικών μονάδων και την επιχείρηση σύνδεσής της με τη χρηματοδοτική ικανότητα των δήμων (αλλά και των επιχειρήσεων και των ίδιων των γονέων).

·         Την πολιτική των μηδενικών διορισμών μόνιμων και των ελάχιστων προσλήψεων αναπληρωτών εκπαιδευτικών τακτικού προϋπολογισμού, που έχει ως αποτέλεσμα τα χιλιάδες κενά στα σχολεία μας.

·         Τις υποχρεωτικές και εκβιαστικές μετακινήσεις από βαθμίδα σε βαθμίδα και από περιοχή σε περιοχή, την κινητικότητα, τη διαθεσιμότητα στο δημόσιο τομέα και επομένως και για τους εκπαιδευτικούς.

·         Την υποβάθμιση και ουσιαστική διάλυση των υποστηρικτών θεσμών των σχολείων και της μετατροπής τους σε “πιλοτικές δομές”, με αποτέλεσμα όπου λειτουργούν να λειτουργούν με κακοπληρωμένο προσωρινό και ελαστικά εργαζόμενο προσωπικό, μέσω των βραχυπρόθεσμων προγραμμάτων ΕΣΠΑ.

Ταυτόχρονα εκτιμούμε ότι διαμέσου των διαφόρων αξιολογήσεων η Ε.Ε., το Υπουργείο Παιδείας και η Κυβέρνηση επιχειρούν:

1.      Να υποβαθμίσουν και να συρρικνώσουν τη Δημόσια Δωρεάν παιδεία, να αλλοιώσουν τον ενιαίο χαρακτήρα της και να προωθήσουν το αυτόνομο, ταξικά διαφοροποιημένο σχολείο της ημιμάθειας, της Ε.Ε., των επιχειρήσεων και την κινητικότητας εκπαιδευτικών και μαθητών, στο οποίο θα επικρατεί η χορηγία, η εμπλοκή επιχειρηματικών φορέων, η χρηματοδότηση από τους γονείς, η διαφοροποίηση των σχολικών μονάδων, ο άκρατος ανταγωνισμός. Στη θέση της συνεργασίας των εκπαιδευτικών και των σχολείων, θα έχουμε μεμονωμένες σχολικές μονάδες που θα επιδιώκουν την επιβίωσή τους, υιοθετώντας πρακτικές προβολής και ανταγωνισμού. Αυτό θα οδηγήσει στην κατηγοριοποίηση σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών οδηγώντας τελικά τα παιδιά εκτός σχολείου, στην κατάρτιση, τη μαθητεία και τελικά τη φθηνή εργασία.

2.      Να δημιουργήσουν τις νέες δεξαμενές κινητικότητας – απόλυσης και να καθηλώσουν μισθολογικά τους εκπαιδευτικούς με βάση τη σύνδεση της αξιολόγησης με το ενιαίο μισθολόγιο-βαθμολόγιο και τις ποσοστώσεις του. Με τις διατάξεις αυτές ο αριθμός (ποσοστιαία) των εκπαιδευτικών που θα στιγματιστεί ως αποτυχημένος και στάσιμος υπηρεσιακά και μισθολογικά θεωρείται δεδομένος από πριν.

3.      Να κάνουν τους εκπαιδευτικούς ενεργητική δύναμη για την προώθηση του περιεχομένου του νέου σχολείου μετατρέποντας τη διδακτική – μαθησιακή διαδικασία σε ένα σύνολο προκατασκευασμένων, τυποποιημένων και ποσοτικών κριτηρίων.

4.      Να προχωρήσουν σε μαζικές απολύσεις εκπαιδευτικών συνδέοντας την αξιολόγηση με το νέο πειθαρχικό δίκαιο

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η ζωντανή εκπαιδευτική διαδικασία δεν μπορεί να κλειστεί σε «κουτάκια» και «δείκτες», ότι έχει άμεση σχέση με πολιτικούς, κοινωνικούς και οικονομικούς παράγοντες που την επηρεάζουν και τη συνδιαμορφώνουν. Ειδικά σε μια περίοδο που οξύνονται τα προβλήματα των μαθητών και των οικογενειών τους δεν μπορεί να στοχοποιούνται ο εκπαιδευτικός, ο γονέας, ο μαθητής και η σχολική μονάδα για μια σειρά προβλήματα που η ίδια η πολιτική της κυβέρνησης δημιουργεί στην εκπαίδευση και στην κοινωνία. Εξάλλου, οι συνάδελφοί μας των ΕΠΑΛ που βρέθηκαν εκτός σχολείου λόγω της διαθεσιμότητας-απόλυσης, οι χιλιάδες συνάδελφοί μας που αυτοί τη στιγμή είναι άνεργοι «αξιολογήθηκαν» από την παραπάνω πολιτική ως «αχρείαστοι» για ένα σύστημα που καταργεί δομές και υποβαθμίζει όλο και περισσότερο τη δημόσια εκπαίδευση.

Δεν μπορεί να τρέφει κανείς αυταπάτες ότι η αξιολόγηση που επιχειρούν να επιβάλλουν θα οδηγήσει στη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη των εκπαιδευτικών και ιδιαίτερα των νεώτερων που βρίσκονται καθηλωμένοι στα χαμηλά μισθολογικά και βαθμολογικά κλιμάκια. Εδώ η μοναδική απάντηση είναι η ακώλυτη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη και η αποσύνδεσή της από την αξιολόγηση.

Ο εκπαιδευτικός και με εργαλείο την αξιολόγηση καλείται να βάλει πλάτη να περάσουν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στο χώρο της εκπαίδευσης, να προσαρμοστεί δηλαδή το σχολείο στις νέες ανάγκες της καπιταλιστικής οικονομίας, να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Ενώ παράλληλα θα προωθηθεί και ο στόχος των απολύσεων στο Δημόσιο.

Πολλά ακόμα μπορεί να πει κανείς, η ουσία όμως είναι μία: Χρειάζεται αποφασιστική αντίσταση στο νέο σχολείο της αγοράς και στο εργαλείο της αξιολόγησης,  και πάλη για την κατάργηση όλου του νομοθετικού πλαισίου της αξιολόγησης.

Το ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών είναι η μόνη δύναμη που είναι ξεκάθαρα κατά του νέου σχολείου και της αξιολόγησης. Γι' αυτό και έχει πλαίσιο και πρόγραμμα δράσης, ώστε  να μπλοκαριστεί στην πράξη η εφαρμογή της αξιολόγησης με όρους μαζικού κινήματος.

Ταυτόχρονα, εργάζονται συστηματικά για να διασπάσουν την ενότητα του κλάδου:

• Ένα κομμάτι - αυτό των στελεχών Εκπαίδευσης - ήδη και αντικειμενικά έχει περάσει στη θέση του αξιολογητή.
• Οι νεοδιόριστοι είναι καθηλωμένοι στα 600 ευρώ και τους προτρέπουν να βλέπουν την «αποκαθήλωσή» τους μέσα από την υλοποίηση της αξιολόγησης. Την ίδια ώρα, έχουν γαλουχηθεί στα ΑΕΙ με τις «αξίες του νέου σχολείου».
• Οι «παλαιοί» προτρέπονται να είναι αδιάφοροι προσβλέποντας στην ώρα της συνταξιοδότησης.
• Οι αναπληρωτές να θεωρούνται ως οι «τελειωμένοι» της υπόθεσης, οι αιώνια άνεργοι και περιπλανώμενοι.

Η διάσπαση της ενότητας του κλάδου, της συμμαχίας με τους γονείς έχει ως αποτέλεσμα να εξαπλώνεται ο φόβος. Στο βαθμό που δεν κυριαρχεί η συλλογική δράση με πυρήνα το πρωτοβάθμιο συνδικάτο και πόδια σε κάθε Σύλλογο Διδασκόντων θα αναπτύσσονται φαινόμενα κινήσεων απελπισίας αλλά και συνδιαλλαγής με στελέχη Εκπαίδευσης, στο πλαίσιο αναζήτησης ατομικών λύσεων.

Εδώ βρίσκονται οι εγκληματικές ευθύνες των Ομοσπονδιών (ΔΟΕ και ΟΛΜΕ). Που στηρίζουν την αξιολόγηση και για χρόνια καλλιεργούν την αυταπάτη για «μια άλλη - καλή αξιολόγηση». Που άφησαν απροετοίμαστο και διασπασμένο τον κλάδο μπροστά στην επίθεση, όταν το ΠΑΜΕ έδινε όλες του τις δυνάμεις να ενημερώσει και να ενώσει τους εκπαιδευτικούς! Που αρνούνται επανειλημμένα να υιοθετήσουν την πρόταση του ΠΑΜΕ για μέτρα ακύρωσης της αξιολόγησης στην πράξη, ώστε να σπάσει ο φόβος μέσα στα σχολεία, να μπορούμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια. Έφτασαν στο σημείο διάφοροι να ισχυριστούν (όπως πάντα με επαναστατική φρασεολογία) ότι τα μέτρα ακύρωσης της αξιολόγησης στην πράξη σπέρνουν τη μοιρολατρία, γιατί θεωρούν ως δεδομένο ότι η αξιολόγηση θα περάσει! Και τα καταψήφισαν στις Γενικές Συνελεύσεις και στα Διοικητικά Συμβούλια των ΕΛΜΕ και των Συλλόγων. Πετάνε την μπάλα στην κερκίδα, τώρα που η ταξική πάλη οξύνεται, τώρα που η ολομέτωπη σύγκρουση είναι αναπόφευκτη. Τα στρίβουν και αφήνουν τον κλάδο έρμαιο στα νύχια του συστήματος. Με την ίδια λογική, υπονομεύουν τις πανεργατικές απεργίες, με το επιχείρημα ότι είναι απεργίες στο βρόντο, γιατί δεν είναι διαρκείας. Είναι επικίνδυνοι!

Απέναντι σε όλα αυτά χρειάζεται κλίμα μάχης χωρίς αναμονές. Τώρα σε κάθε ΕΛΜΕ, σε κάθε Σύλλογο, σε κάθε Σύλλογο Διδασκόντων να δοθεί η μάχη πάνω στο πλαίσιο της απειθαρχίας .

·         Ζητάμε την κατάργηση όλων των νόμων για την αξιολόγηση.

·         Οργανώνουμε πλατιά καμπάνια ενημέρωσης σε γονείς, μαθητές για το τι σημαίνει αξιολόγηση, τι επιπτώσεις θα έχει στο μαθητή, στο σχολείο, στη λαϊκή οικογένεια.

·         Παίρνουμε μέτρα ώστε συλλογικά να οργανώσουμε την ακύρωση της αξιολόγησης στην πράξη. Χωρίς οργανωμένη και συλλογική απειθαρχία η αξιολόγηση δεν είναι δυνατόν να αποτραπεί!

1.      Μπλοκάρουμε με όρους συλλογικών αποφάσεων και όρους κινήματος την οποιαδήποτε απόπειρα εφαρμογής της αξιολόγησης και την ακυρώνουμε στην πράξη με αποφάσεις Δ.Σ., Γενικών Συνελεύσεων και Επιτροπών Αγώνα.

2.      Κανένα στέλεχος της εκπαίδευσης που αναλαμβάνει οποιονδήποτε ρόλο στην εφαρμογή της αξιολόγησης δεν έχει θέση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Έξω οι αξιολογητές από τα συνδικάτα και τα σωματεία.

3.      Δε συμμετέχουμε σε οποιαδήποτε διαδικασία που σχετίζεται με την εφαρμογή της αξιολόγησης (σεμινάρια, αυτοαξιολόγηση, κατάθεση φακέλου…). Δε δεχόμαστε τους αξιολογητές στην τάξη, δε συνεργαζόμαστε μαζί τους.

ΠΑΠΛΩΜΑΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

• ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
• ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ «ΕΛΛΗ ΑΛΕΞΙΟΥ»
• ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΣ ΣΤΗΝ 83^η ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΕΛΛΑΔΑΣ