ΑΞΟΝΙΚΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ

                                                                   

Ξημέρωσε μία καινούρια εβδομάδα. Η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου δεν θα πάει στους οκτώ του Μουντιάλ. Τελικά ένα απλό πέναλτυ είναι πολύ καθοριστικό για το μέλλον μιας ομάδας. Η ζωή ,όμως, δεν είναι και δεν πρέπει να επιτρέπουμε να έχει αντιμετώπιση εντελώς ποδοσφαιρική.
Στον πάγκο βουνό οι απλήρωτοι λογαριασμοί και τα χρήματα μας πια εντελώς πενιχρά. Σκέφτομαι τις ουρές στις τράπεζες, τις συστημικές ελληνικές μας τράπεζες, που προετοιμάζονται να μας κατασχέσουν τα σπίτια μας στο εν τρίτο της αξίας τους και φρίττω.
Μετά προσπαθώ να κάνω πάλι θετικές σκέψεις, όχι κινέζικες, ευρωπαικές.
Η θάλασσα στην Νεράντζα χθες ήταν υπέροχη, αλλά ο κόσμος λιγοστός .Αντίθετα στη Λούτσα έμαθα ο κόσμος πολύς. Θα μου πεις στη Λούτσα πάει λεωφορείο με φτηνό εισιτήριο, ενώ στην Κορινθία ο προαστιακός τσούζει, χώρια ,που οι στάσεις του είναι μακριά από παραλίες!
Το Σάββατο το πρωί στο λεωφορείο Α13 καμιά δεκαριά παιδιά, αγόρια και κορίτσια πάνε για μπάνιο στη Βάρκιζα.
-Περιστεριώτες; ρωτάω.
-Οχι. Πετρούπολη, απαντάνε.
Αποκαλούν ο ένας τον άλλο χαριτολογώντας : Γατούλη, Μικρό Μόγλη, Κούκλο, playboy, μοιάζοντας να μην τους απασχολούν τα προβλήματα της παιδείας, το μεγάλο ποσοστό αποτυχίας της Α΄Λυκείου στη Δυτική Αττική και τις φτωχές συνοικίες, να μη γνωρίζουν καν τι είναι η Τράπεζα Θεμάτων.
Ισως άμα είσαι πολύ νέος να μην προβληματίζεσαι για τα αδιέξοδα της κοινωνίας, της πόλης σου, αλλά για πόσο καιρό άραγε δικαιολογείσαι να το κάνεις αυτό;
Ο γιος μου πήγε για μπάνιο χωρίς την πετσέτα του...
Εγώ πάλι από παιδί δεν ξεχνούσα ποτέ τα πράγματά μου. Μπορεί επειδή ήταν λιγοστά, μετρημένα και δύσκολα αποκτημένα.
Στο Πεδί, όχι του κου Γεωργιάδη πλέον ,αλλά του κου Βορίδη, ένας ευγενικός ορθοπεδικός κοιτάζει τα πόδια μου.
Θαρρείς και βλέπει εχθρό, που θα του επιτεθεί ,ή χταπόδι, που θα του πάρει το οξυγόνο.
Μετά βγάζει συμπέρασμα:
Να χάσω κιλά, να κολυμπάω κάθε μέρα, χειμώνα - καλοκαίρι, να αλλάξω παπούτσια και να ξεχάσω τις σκάλες εντελώς.
Λέω ευχαριστώ και φεύγω.
Θυμάμαι τον πατέρα ,την άρρωστη καρδιά του, και τις συμβουλές του καρδιολόγου.
Να ξεκουράζεται, να μη βάζει έγνοια, να τρώει καλά, και να απολαμβάνει την ηρεμία του σε κήπο ή μπαλκόνι.
- Κι εσύ ,τι του απάντησες; ρώτησα τον πατέρα.
-Ευχαριστώ, του είπα. Και γύρισα σιωπηλός και έφυγα, ενώ ήθελα να του φωνάξω δυνατά, να το ακούσουν όλοι, πως οι φτωχοί δεν ξεκουράζονται ποτέ, δεν έχουν λεφτά για καλό φαγητό και το σπουδαιότερο δεν έχω ούτε κήπο ούτε μπαλκόνι!
Απλώνω τα πονεμένα πόδια μου επάνω στο τραπέζι του μπαλκονιού κι αφουγκράζουμαι τους ήχους του καλοκαιριού και της φύσης, που θέλει να επιβιώσει.Ευτυχώς εγώ έχω μπαλκόνι και κήπο...
Τι έχεις, Γιάννη μου,τι είχα πάντα.
Αχ. Σόλων! Πόσο μου λείπεις κι εσύ και η σοφή σου σεισάχθεια.
Στην Ελλάδα ,λέει, πολλές αξονικές κάνουμε ακόμη και μέσα στην περίοδο της κρίσης. Πώς και δεν μας τις έκοψε η τρόικα και ο κος Βορίδης αυτές ;
Τις χρειαζόμαστε ή όχι τόσες πολλές; Είμαστε πράγματι ασθενείς ή θα τη βγάλουμε, όπως εγώ με δίαιτα, κολύμπι σε φανταστικές πισίνες και φτερά για να μην ακουμπάω σκαλιά και με πονάνε τα ποδαράκια μου;
Αξονικές χωρίς κανένα αποτέλεσμα ,σε μία χώρα, που ετοιμάζεται εντός ολίγου να σταματήσει να πληρώνει το ο,τιδήποτε, μιας και δεν θα εισπράτει από πουθενά ούτε κι αυτά , που της χρωστάει το ίδιο το κράτος. Η κάνω λάθος;
Ο χρόνος, που απομένει, είναι λιγοστός. Τη νέα γενιά προσκαλώ, για να μην πω προκαλώ, και χάσω και τους λίγους, αλλά καλούς φίλους μου, να πάρει αποφάσεις, να δράσει, να διασώσει τη ζωή της.
Κι εγώ σέρνοντας τα κάτω άκρα μου, αλλά χωρίς αξονική, στην άκρη του δρόμου τους περιμένω να φέρουν τα χαρμόσυνα αποτελέσματα.ΑΜΗΝ!
ΒΙΒΗ ΓΕΩΡΓΑΚΑ