Το Ρέμα

                                                                               

Από το 1962 μέχρι το 1967 πηγαίνω στο έκτο δημοτικό , το πέτρινο του Αγιαντώνη. Κάθε μέρα ,κουβαλώντας τη βαριά σάκα μου, δραπετεύω από την κλειστοφοβική μας παράγκα , περνάω το ρέμα της οδού Κουντουριώτη, και πάω στο σχολείο να μάθω γράμματα.
Το ρέμα αυτό, που όταν βρέχει γίνεται χείμαρος, στέκει τον περισσότερο καιρό ξερό ,γεμάτο πέτρες και σπασμένα κεραμίδια.
Σήμερα, ξεχνιέται σκεπασμένο από την άσφαλτο και τα παιδιά μας ούτε που φαντάζονται, πως τη δεκαετία του εξήντα περνούσαμε ένα ρέμα στολισμένο με ακακίες, τζιτζιφιές και πασχαλιές για να πάμε στο σχολείο.
Ολοένα πέφτω μέσα στο ρέμα και στραμπουλάω τα κάτω άκρα μου. Να έφταιγε η βαριά η τσάντα, η παιδική βιασύνη, η μυωπία, ιδέα δεν έχω.
Η μάνα μου με τραβαει ευθύς στην πρακτική την κα Παρασκευούλα , που με εντριβή από ούζο μου ισιώνει πάλι τη φτέρνα! Την εποχή που ο Αγιαντώνης είχε ακόμη μονοκατοικίες με λουλούδια και καφενεία με ρολόγια -κούκους κι όχι συλλογή από καφετέριες για να σκοτώνουν άσκοπα το χρόνο τους οι χιλιάδες άνεργοι...
Σήμερα λοιπόν θυμήθηκα το ΡΕΜΑ των παιδικών μου αναμνήσεων, γιατί έρχονται οι εκλογές και γίνανε της μόδας τα ποτάμια, οι ελιές και τα φτερωτά τα πλεονάσματα!
Στο Περιστέρι πάντως ποτάμι με καθαρό νερό δεν είχαμε ποτέ. Ακόμη κι ο Κηφισός της αρχαιότητας, σκέτος χείμαρος έχει απομείνει με τρωκτικά και σκουπίδια μέσα. Να μας θυμίζει, πως τα λάθη τα ανθρώπινα πάντα απώλειες φέρνουν σε χώρα, πόλη και κατοίκους.
Πάνε τα γάργαρα νερά, θα ιδιωτικοποιηθούν σε λίγο και όσα μένουν, χάθηκε και η "πηγή η λαλέουσα" των προγόνων, της λογικής και της σοφίας και αντικαταστάθηκε από υπουργούς και ιδιαίτερους , που τσιρίζουν από κανάλι σε σταθμό και από εκδήλωση σε εκδήλωση.
Ανάμεσα σε αυτούς και δημοσιογράφοι , που αφήσαν το δισάκι τους και ψάχνουνε ποτάμια και ποσοστά και πολιτικές θέσεις !
Η Κριμαία έβγαλε απόφαση να γυρίσει στη Ρωσία. Ποιος ξέρει, γιατί τώρα ξαφνικά ο ψυχροπόλεμος βρυκολάκιασε ξανά και γυρεύει για να ζωντανέψει ανθρώπινο αίμα;
Το ΡΕΜΑ του Αγιαντώνη, της πόλης μου η μνήμη η ιστορική, μου έμαθε για πάντα κάτι βασικό. Σαν πέσεις, αν θέλεις να επιβιώσεις, πρέπει να σηκωθείς πάλι ορθός. Κι αν ζωή ονειρεύεσαι πραγματική δε ζητιανεύεις φαϊ από δάνεια, ψεύτικους φιλάνθρωπους, Μ.Κ.Ο, και ξένες τρόικες.
Προχωράς μπροστά μαζί μ' όλη την άλλη κοινωνία, που αγωνίζεται και θέλει τα καλύτερα.
Μπορεί από ένα ΡΕΜΑ κάποτε να ξεκινήσαμε, μα ερχόμαστε από πολύ παλιά για να ξαναγίνουμε ραγιάδες και κακοπληρωμένοι ιθαγενείς.
ΓΙΑΥΤΟ ΑΦΗΣΤΕ ΤΙΣ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΨΙΧΟΥΛΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΤΕ ΤΟ ΡΕΜΑ ΤΗΣ ΔΥΣΚΟΛΗΣ ΖΩΗΣ ΟΡΘΙΟΙ ΚΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ.
ΒΙΒΗ ΓΕΩΡΓΑΚΑ