Στο Περιστέρι, στην πρώην Αγροτική Τράπεζα και τώρα πια Πειραιώς (έξι τράπεζες σε ΜΙΑ!!!), όποια ώρα και ημέρα και αν πας, θα συναντήσεις πάντα πολυκοσμία από ηλικιωμένους "τρίτης ηλικίας.". Στην τράπεζα αυτή, που βιάστηκαν και οι δύο (διευθυντής και προϊστάμενος) να βγουν στη σύνταξη με την εθελουσία, θαρρείς, καθώς περιμένεις το ταμείο, πως ο χρόνος "εγκλωβίζεται" εφιαλτικά παρέα με ανθρώπους υπερήλικες, που αντίς για το βαρκάρη κι ένα νόμισμα στο χέρι, με ένα νούμερο καρτεράνε να πάνε στον ταμία.
Τα ρούχα τους, και να με συγχωρνάτε για την αδιακρισία, στην πλειοψηφία, παρωχημένα και παλιομοδίτικα. Τα πρόσωπά τους τσακισμένα από τα γηρατειά, ποιος το ξέρει, από μια δύσκολη κι αντίξοη ζωή (δεν είναι δα το Περιστέρι και τα Βόρεια προάστεια...),την παρατεταμένη- ή σωστότερα ατέλειωτη- αυτή οικονομική κρίση με τη μείωση των συντάξεώνς και το αδιάκοπο ροκάνισμα των κάποιων καταθέσεων τους και την έλλειψη ενθουσιασμού για το αβέβαιο και άγνωστο μέλλον που όλους μας περιμένει.
Κάθονται παγεροί και περιμένουν τη σειρά τους κι οι συζητήσεις τους, όταν γίνονται, δεν είναι βέβαια για τα σοβαρά προβλήματα της χώρας ούτε για τις δημοτικές τις εκλογές κι αν ο τωρινός δήμαρχος θα πάει για περιφερειάρχης, αλλά για το άγχος τους μην τους ληστέψει κανείς στο δρόμο της επιστροφής ή και μέσα στο ίδιο τους το σπίτι.
-Δεν έχετε παιδιά; αποτολμάω να ρωτήσω μία κυρία, που δηλώνει,στη διπλανή της, πως με το λεωφορείο ήλθε, μα με τα ταξί θα φύγει γρήγορα, για να σιγουρέψει τα "λεφτά" της ανάληψης...
-Πως, έχω παιδιά, έχω.
Ξυνίζει απότομα το πρόσωπό της , λες και με το ζόρι την επότισα ξύδι και λεμόνι αντάμα.
-Οχι, κυρία, συνεχίζει. Οσο έχω τα λογικά μου , μόνη μου θα έρχομαι στην τράπεζα να παίρνω τα χρήματά μου.
Σκέφτομαι, πως αυτό που λέει δεν μοιάζει λογικό. Να μην εμπιστεύεσαι τα παιδιά σου δείχνει μάλλον "τραγικό".Μα, μήπως, τα παιδιά της είναι άνεργα και θέλουν να ζήσουν με τη δική της σύνταξη; Ποιος ξέρει αυτό το άνεργο 28% πώς θα μπορέσει να γεράσει στην Ελλάδα με αξιοπρέπεια;
Κι ύστερα αξιοπρέπεια είναι να ζεις για ένα νούμερο και μια σειρά στην τράπεζα; Μία ή το πολύ δύο φορές το μήνα.
Παππού, αλλά και γιαγιά δεν γνώρισα ποτέ μου.Οταν γεννήθηκα εγώ, στα 1955 ,είχανε όλοι τους φύγει από τη ζωή.
Μονάχα για παππού, το θείο μου, ιερέα του χωριού Αυλώνα Μεσσηνίας, τον Παπα -Τάση εγώ γνωρισα κι αυτόνε φώναζα παππούλη.
Και στάθηκε για μένα πάντοτε, θείος, δεύτερος πατέρας, παππούλης υπέροχος, στήριγμα σωστό.
Ακόμη και για γάμο πολιτικό ,σαν έβγαλα κρίση, στενοχωρήθηκε πολύ, μα μου το έκρυψε.
-Εγώ , παιδί μου, στο γάμο αυτό θέλω να έλθω, γιατί δική σου ελεύθερη επιλογή είναι, μα για σκέψου τα αστεία των καλεσμένων, όταν δούνε στο δημαρχείο μέσα ένα παπά...
Χρόνια πάνε πολλά, που πέθανε ο παππούλης μου, ο αγαπημένος, που βιβλίο ολάκερο δεν φτάνει να διηγηθώ τις ιστορίες και τις προκοπές του.
Κι αν με τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας, στην ουρά της τράπεζας κι αλλού, προσπαθώ να ' μαι πάντα ευγενική, δεν είναι που σαν ψηφοφόροι της δεξιάς, οι πιο πολλοί τους καταγράφονται...
Είναι που, έστω και λίγο -λίγο, ξεπληρώνω μια στενοχώρια, που κάποτε έδωσα, σε ένα δικό μου Γέρο!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου