Πόσοι θα μέναμε τελικά;

  
                                                                 
 Γράφει η Βιβή Γεωργακά  
Ονειρεύομαι... Βλέπω στον ύπνο μου, πως μιλάω αγγλικά, σαν να 'ναι η μητρική μου γλώσσα. Υστερα ξυπνάω και δεν μπορώ να αποφασίσω, αν έβλεπα εφιάλτη ή όνειρο κανονικό.Εχει μπει πια ο Σεπτέμβρης!
Αν όλοι ο Ελληνες μπορούσαμε να μαζευτούμε ειρηνικά και ώριμα σε ένα χρονικό σταθερό σημείο κι αν αποφασίζαμε, λέω εγώ τώρα, να προσδιορίσουμε ποιο θα θέλαμε να είναι, οριστικά κι αμετάκλητα, το μέλλον μας και το μέλλον της χώρας μας. Αν ύστερα θέταμε ερωτήσεις στη σειρά , σε ένα δημοψήφισμα ζωής, ύπαρξης και επιβίωσης, Κι αν τέλος καταμετρούσαμε τις πλειοψηφούσες απαντήσεις, στέλνοντας τους κάθε φορά μειοψηφούντες στο περιθώριο της ιστορίας. τότε ,τι ακριβώς θα συνέβαινε;
Θα μου πείτε, ποιος θα διάλεγε τις ερωτήσεις και τη σειρά των ερωτήσεων; Αν τα μίντια θα μας "ψεκάζανε" παπαγαλάκια και διαφημίσεις προπαγάνδας κι αποπροσανατολισμού και τα κόμματα έτοιμες επιλογές στις απαντήσεις;
Ας ελπίσουμες, πάντως, πως θα καταφέρναμε να βρούμε δίκαιες ερωτήσεις και λογική σειρά...
Κι αν η πρώτη ερώτηση ήταν:
ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΖΕΙΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ Η ΔΟΥΛΟΙ; Πόσοι δεν θα διάλεγαν να είναι ελεύθεροι;
Κι αν η επόμενη ήταν;
Ζει κανένας χωρίς φαγητό και νερό; Πόσοι θα απάνταγαν ότι ζει;
Κι αν μία επόμενη ήταν, πώς αυτή η χώρα θα ξεπληρώσει αυτό το χρέος λερναία ύδρα, πόσοι θα απαντούσαν με τη λογική και πόσοι με την "καρδιά" τους;
Κι αν μία ερώτηση έλεγε να πληρώσουν με την ατομική τους περιουσία, όσοι το κράτος με δόλο ζημιώσανε; πόσοι, εκτός από τους κλέφτες, θα αρνιόντουσαν μια τέτοια λύση;
Πώς θα ανοίξουνε τα κλειστά εργοστάσια της χώρας, για να βρούνε
δουλειά κάμποσοι άνεργοι και να εξασφαλίσουμε προϊόντα πρώτης ανάγκης, που τώρα πανάκριβα από το εξωτερικό αναγκαζόμαστε να φέρνουμε;
Πότε τα χέρσα χωράφια θα αποφασίσουμε να τα κάνουμε να καρπίσουν, όσοι τα έχουνε, αλλά κι όσοι από το κράτος φτηνά θα τα νοικιάσουνε;
Πρέπει να παιδιά μας να μορφώνονται; Πρέπει να μεταναστεύουν και να χάνονται τα καλύτερα μυαλά της πατρίδας μας;
Θα πληρώσουν τους φόρους που χρωστάνε οι πλούσιοι;
Οι τράπεζες εκτός από κέρδη στα χαρτιά από εξαγορές και ανακεφαλαιοποιήσεις με κρατικά δάνεια, θα στηρίξουν τον ιδιωτικό μικρομεσαίο που αργοπεθαίνει;
Θα γίνουμε τελικά όλοι τα γκαρσόνια της Ευρώπης ή μόλις μας αγοράσουν "τσάμπα" όλη τη δημόσια περιουσία θα φέρουν τα δικά τους γκαρσόνια;
Μετά από κάθε απάντηση θα έμενε μόνο η πλειοψηφία για να συνεχίσει το δύσκολο έργο των απαντήσεων. Δεν λένε , πως οι πλειοψηφίες αποφασίζουνε πάντα στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες;
Κι όταν με θάρρος κι αρετή θα έφταναν οι ερωτήσεις στο τέλος , τότε πόσοι Ελληνες θα είχανε απομείνει τελικά;
Κλείνω πάλι τα μάτια μου. Ενας παχύς Ελληνας μου κουνάει απειλητικά το χέρι και μου εξσφενδονίζει ακατάληπτες εκφράσεις στα γαλλικά (,ή μήπως στα γερμανικά;), και μου δείχνει το χάρτη της Συρίας .Επάνω κολλημένο ένα μαχαίρι τεμαχισμού...
ΤΕΛΙΚΑ ΟΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ, ΨΑΧΝΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΚΑΡΠΟΥΖΙ!