Ουκ εν τω πολλώ το ευ!

                                                                         

 Γράφει η Βιβή Γεωργακά
Στην πρώτη Γυμνασίου είμαι από τα πιο κοντά κορίτσια της τάξης. Αδύνατη και κοντή. Στο λεωφορείο μέσα με παρατηρούν με μια μεγάλη τσάντα στον ώμο και την μπλε ποδιά με το άσπρο γιακαδάκι και με ρωτάνε κοροιδευτικά :
- Εσύ , μικρό, τι τα θέλεις στο νηπιαγωγείο τόσα βιβλία;
Δεν απαντώ, αλλά αυτός ο εμφανισιακός ρατσισμός με τσαντίζει πολύ.
Ο πατέρας μου, άνθρωπος υπομονετικός λόγω παρελθόντος και καρδιοπάθειας προσπαθεί να μου εξηγήσει, πως το άρωμα μπαίνει πάντα σε μικρό μπουκάλι, αλλά καθόλου δεν με πείθει.
Μια μέρα συνεχίζοντας τις προσπάθειες να μου αποδείξει, ότι δεν πρέπει να δίνουμε σημασία σε κακεντρεχή ή απλά αφελή σχόλια, αναφέρει την αρχαία ρήση:
ΟΥΚ ΕΝ ΤΩ ΠΟΛΛΩ ΤΟ ΕΥ, που σημαίνει πως το καλό το βρίσκεις όχι στην ποσότητα και στο "μεγαλείο", αλλά στα μικρά, καθημερινά, απλά, κοντά και χρήσιμα πράγματα...
Η φράση αυτή αγγίζει την ψυχή μου, τη θωρακίζει, την ψηλώνει και την κάνει ατρόμητη.
Την επόμενη φορά που με ειρωνεύονται για το ύψος μου και την εμφάνισή μου εξσφενδονίζω δυνατά εναντίον τους το:
ΟΥΚ ΕΝ ΤΩ ΠΟΛΛΩ ΤΟ ΕΥ!
Οι περισσότεροι δεν ξέρουν καν τι σημαίνει, μα ένας μέσα στο λεωφορείο κάθε φορά τους το ερμηνεύει κι έτσι όλοι σκασμένοι στα γέλια παραδέχονται στο τέλος:
-Βρε, έχει δίκιο το μικρό.
Η ζωή είναι ωραία. Το λέω εγώ, εσείς κι ο κόσμος όλος. Κι αν εξαιρέσεις ανίατες περιπτώσεις ασθένειας (που και για εκεί δεν είμαι σίγουρη), όλοι οι άλλοι έχουμε πάντα λόγους να αγαπάμε τη ζωή, να τη χαιρόμαστε, να τη διεκδικούμε, να την κάνουμε καλύτερη για εμάς και το κοινωνικό σύνολο, να μη τη σπαταλάμε άκαιρα, άσκοπα και φτηνά, να τη γευόμαστε κάθε στιγμή, κάθε μέρα, με όποιο τρόπο διαθέτουμε και με όσα μέσα κάθε φορά μπορούμε να αποκτήσουμε, χωρίς η ελευθερία μας να "εξαφανίζει" την ελευθερία των άλλων.
Λοιπόν δεν χρειάζονται πολλά για να ευτυχήσουμε και να επιζήσουμε...
Κάποιοι βέβαια, κι εσείς ξέρετε καλά σε ποιους αναφέρομαι, μας αρπάζουν και τα λίγα από το τραπέζι κι από το ίδιο μας το στόμα.
Κι αυτό λέγετε κλεψιά, απανθρωπιά, ασυνειδησία, προδοσία ή απλά σκληρός καπιταλισμός.
Ας μην τους το επιτρέψουμε. Ας περιφρουρήσουμε την πεπερασμένη, άγνωστη και υπέροχη ανθρώπινη ύπαρξή μας.Είναι Αύγουστος ξανά!